हामीले सिक्ने, बुझ्ने, जान्ने अनि सेवा गर्ने मौका पायौं

चैत्र ११ देखि लकडाउन सुरु भयो । नेपाल सरकारले वन्दावन्दिको घोषणा गर्‍यो । घोषणा गरिसकेपछि हाम्रो यो लेकबेसि नगरपालिकाका धेरै मान्छेहरू कामको सिलसिलामा बाहिरी जिल्लाहरू काठमान्डु, धादिङ, सिन्धुपाल्चोक, सिन्धुली लगायतका धेरै जिल्ला जानु भएको थियो । त्यसपछि उहाँहरू यता आउने कार्यक्रम सुरु भयो । यता आउन एकदमै कठिन थियो । कठिनताका बाबजुद पनि मान्छेहरू गाडीमा बस्दै झुन्डिँदै के के गर्दै यहाँ आउनु भयो । यहाँ आइसकेपछि हामीले क्वारेनटाइनमा राख्नुपर्छ भन्ने कुरा रह्यो । हामीले क्वारेनटाइन बनायौँ पनि । सुरुसुरुमा पहिला त हामले ३ वटा क्वारेन्टाइन बनायौँ । हाम्रो लेक बेसी ४ को जीवन ज्योति मा.वि.मा चाहिँ ८ बेडको बनायौँ । त्यसपछि लेकफर्सा मा.बिमा बनायौँ । त्यहाँ चाहिँ ५ बेडको बनायौँ । मान्छेहरू कोही आउनु भएन । बेकारमा क्वारेनटाइन बनाइएछ, किन बनाइयो होला ? मान्छेहरू आउने रहिनछन् जस्तो लाग्यो । जब जब दिनप्रतिदिन समय घर्किँदै गयो,  चैत्र गयो, वैशाख लागेपछि मान्छेहरू एकदमै आउने क्रम सुरु भयो । सुरुमा त दशरथपुरमा राख्यौँ, त्यसपछि लेकबेसिमा राख्यौं अनि चौरासेमा राख्यौँ । गर्दागर्दै हामीलाई थाम्नै गाहृो भयो । त्यसपछि हामीले प्रत्येक वडाको विद्यालयमा वडाअध्यक्ष्यलाई जिम्मा दिई क्वारेनटाइन बनायौँ । सुरुसुरुमा त एकदमै अप्ठ्यारो भयो, धेरै मान्छेहरू आउनुभयो । खुवाउने, बसाउने, ओढ्ने, ओछ्याउनेको समस्या । हेर्नुस् विद्यालय कस्तो थियो भने न बत्ती भएको न पङ्खा भएको न राम्रो शौचालय भएको न पानी भएको । यस्तो किसिमको विद्यालयलाई पनि हाम्रा जनप्रतिनिधिहरुले सेटिङ गर्दै त्यहाँ बसाउने काम भयो ।

सबैभन्दा खुसीको अनि गर्वको कुरा पनि हामीलाई त्यति बेला राजनीतिक दलहरूले साथ दिनु भयो ,सुरक्षाकर्मीले साथ दिनु भयो , स्वास्थ्यकर्मीले साथ दिनु भयो ,साथै हाम्रा सम्पूर्ण जनप्रतिनिधिहरू जुट्नु भयो । अनि समाजसेवीहरू लाग्नु भयो साथै संघसस्थाहरु जुट्नु भयो । त्यसपछि चाहिँ हामीलाई आर्थिक पाटोमा अलि गाहृो भयो । हामीसँग विपद्का लागि त्यति पैसा थिएन । पछि कामहरू गर्दै जाँदा ,हामीसँग आवधिक योजना बनाउने पैसा थियो । त्यो पैसालाई विपदमा हाल्यौ । हामीसँग अरू पैसा पनि थियो । त्यो पैसालाई पनि कोभिडमा हाल्यौं । हामीलाई संघसस्थाहरुले पनि सहयोग गर्नुभयो । कतिले नगद दिनुभयो ,कतिले मास्क ,सेनिटाईजर,चामल  यस्ता यस्ता चिजहरू दिएर सहयोग गर्नुभयो । यसले हामीलाई धेरै सहयोग भयो । लत्ता कपडा ,भाडा वर्तन दिनुभयो । यसले हामीलाई ठुलो सहयोग भयो ।  एउटा पाटो त हामीले भ्याएका थियाँै । आफ्नै देशबाट आएका साथीहरूलाई राख्दै आर.डी.टी.गर्ने, यदि आर.डी.टी. पोजेटिभ देखियो भने हामीले उहाँहरूलाई थप १४ दिन राखी पी.सी.आर.रिपोर्ट नेगेटिभ आएपछि मात्र घर पठाउने काम भयो । सुरुमै आर.डी.टी. नेगेटिभ आएमा सिधै घर पठायौं । सुरुसुरुमा त्यस्तो पोजेटिभ केसहरू आएन । जब इन्डियाबाट एकै चोटि हुल आउने क्रम सुरु भयो, त्यति बेला उहाँहरूले धेरै दुख पाउनु भयो । इन्डियाको जुन ठाउँबाट आउनु भयो, त्यो ठाउँमा नि दु:ख पाउनु भयो । झन् दुख बोर्डरमा आएर पाउनु भयो । नेपालमा आएर पनि गाडी नपाउने, खाना खान नपाउने जस्ता दु:ख पाउनु भयो ।

त्यति बेला इन्बाडियाट आएका मान्छेहरूलाई हाम्रो समाजले के सोच्थ्यो भने यिनीहरूसँग कोरोनाको भारी छ , यिनले कोरोना लिएर आएका छन् । यिनीहरूलाई नजिक राख्यो भने हामीलाई पनि सार्छन् भनेर छि:छि र दुरदुर गर्ने गरिएकाले उहाँहरूले धेरै दु:ख पाउनु भयो । यहाँ हामीले क्वारेनटाइन राख्यौँ । परीक्षण गर्दा धेरै मान्छेहरूको रिपोर्ट नेगेटिभ आयो । नेगेटिभ आएपछि पनि आइसोलेसनमा राखेर फेरी टेस्ट गरी नेगेटिभ आएपछि मात्र हामीले घर पठायौँ । त्यति बेला अलि अप्ठ्यारो पनि भयो । तर अर्को महत्त्वपूर्ण कुरा के भयो भनेपछि  हामीले सिक्ने मौका पायौं, बुझ्ने, जान्ने अनि सेवा गर्ने मौका पायौं भन्ने मलाई लाग्छ ।

अहिले सङ्घले नीति के बनायो भनेसि कोरोना देखिएका मान्छेहरूलाई राज्यलेनै उपचार गर्ने । हुन त  अदालतले पनि फैसला गरेको छ । सरकारले अलि पहिले के नीति ल्यायो भनेसि अब क्वारेनटाइन अनि आइसोलेसनमा राख्न जरुरी छैन,  जति बेला लक्षण देखिन्छ तब मात्र क्वारेन्टाईनमा ल्याउने । अरू मान्छेहरू होम क्वारेन्टाईनमा बस्ने,  समस्या देखिएपछिमात्र क्वारेन्टाईनमा आउने अनि पी.सी.आर.परीक्षण गर्ने नीति आएको थियो ।  अहिलेसम्म हामीसँग आइसोलेसन र क्वारेनटाइन मौज्जात छ । यो समयमा धेरै मान्छेले दु:ख पाउनु भयो । यो बडो दु:खको कुरा भयो । तर समग्र रूपमा मान्छेले मान्छेको परीक्षण गर्ने मौका दियो भन्ने मेरो अनुभव रहेको छ ।

यो कथा लेकवेशी नगरपालिका, सुर्खेतका नगर प्रमुख गगनसिंह सुनारसंग गरिएको कुराकानीमा आधारित भएर हाम्रो साथी दिनेश गौतमले लेख्नुभएको हो।

 

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Sliding Sidebar

“तन्नेरी चासो” युवाहरुले समाज वा देशका बारेमा आफूलाई लागेका वा देखेका कुराहरु विश्लेषण गर्दै आफ्नो विचार अभिव्यक्त गर्ने साझा मञ्च हो । यसको प्रमुख उद्देश्य राजनीतिक तथा सार्वजनिक निकायहरूको निगरानी, सामाजिक तथा राजनीतिक विषयहरुमा तार्किक बहस र युवासँग प्रत्यक्ष सरोकार राख्ने नीतिगत सवालहरूमा विश्लेषण तथा छलफल गर्ने रहिआएको छ ।