धन्न सडकमै मर्नु परेन … !

मेरो नाम सोमबहादुर लामा हो । अहिले ज्वरोले मेरो जिउ थरथर काँपिरहेको छ । खोकी पनि चर्को लागिरहेको छ । ज्वरो र चर्को घामले मुख सुकेको छ । बेलाबेला रिगंटा लाग्ला जस्तो हुन्छ । किनभने मलाई कोरोना लागेको छ ।

तर अहिले म सडक किनारमा छु । बारा, निजगढ नगरपालिका वडा नं ८ मा मेरो घर हो । अहिले ६२ वर्ष पुगेँ म । काठमाडौँमा डकर्मीको काम गर्छु । लकडाउन भएपछि म हिँडेरै घर गएको थिएँ । १ असारमा लकडाउन खुलेपछि म ५ सय भाडा लाग्ने ठाउँमा १ हजार रुपैयाँ भाडा तिरेर काठमाडौँ आएँ ।

काठमाडौँ आइपुगेपछि मैले साँखुमा काम पाएँ । काम ३ दिन मात्र भयो । ठेकदारले बिचमै काम रोक्यो । त्यसपछि म १७ दिन जति साँखुमै बसेँ ।

साँखुमा पनि रासन पानी सकिएपछि कामको खोजीमा सहर तिर आएँ । काम थिएन, पैसा पनि थिएन पशुपति मन्दिरमा बास बसेँ । त्यसपछि फेरी निषेधाज्ञा भन्दै बन्द भयो ।

घर पनि जान पाइएन । जति खोजे पनि काम पाइएन । घरमा कमाउने कोही छैन । दुई चार पैसा कमाउँछु भनेर आएको त यस्तो पो भयो । घरमा जहान मात्रै छे । मैले कमाएर ल्याउँछ भनेर पर्खिरहेकी होली, आफू भने यहाँ कोरोना लागेर सडकमा बसेको छु ।

आज – भोलि काम पाइएला भन्दा भन्दै सडकमै रात बिताएँ । कामको खोजीमा दौडिदा दौडिदैं, अरूले दिएको खाना थापेर खाँदा खाँदै म सङ्क्रमित भएँ ।

असोजको १६-१७ गतेतिर मलाई ज्वरो आयो । बेलाबेला खोकी पनि लाग्न थाल्यो । पाटीमा सुतेका हुनाले चिसो लाग्यो कि भनेर मैले सुरुमा त वास्ता गरिन । तर ज्वरो र खोकी बढ्दै गयो । खाना खाने रुचि पनि हराउँदै गयो । साँझ-साँझ बेतोड ज्वरो आउन थाल्यो, खोकी पनि लाग्न थाल्यो । त्यसपछि मलाई शङ्का लाग्यो ।

साह्रै नै गाह्रो भएपछि मैले मैतिदेवी क्षेत्रमा खाना वितरण गर्ने  प्रदीप घिमिरे सरलाई २० असोज साँझ आफूलाई ज्वरो आएको, खोकी लागेको कुरा सुनाएँ । सरले मलाई टेकु स्थित शुक्रराज ट्रपिकल तथा सरुवा रोग अस्पतालसम्म जाने गाडी भाडा भनेर १ सय रुपैयाँ दिनुभयो ।

२१ गते बिहानै जँचाउन भनेर टेकु पुगेँ । जाँचका लागि स्वाब दिएँ । २२ गते बिहान साढे ६ बजे नै रिर्पोट लिन अस्पताल पुगेँ । डाक्टरले यो औषधी किनेर खानुहोस् भन्यो । आराम गर्नुहोस् मात्र भन्यो । कोरोना लाग्यो पनि भनेन, लागेन पनि भनेनन् ।

पछिल्लो दिन (२२ असोज)मा प्रदीप सरलाई डाक्टरले दिएको रिर्पोट देखाएपछि मात्र मैले थाहा पाएँ मलाई कोरोना लागेको रहेछ ।

अस्पताल जाऊँ पैसा छैन । घर जाऊँ सक्दिन । अब त सडकमै मर्छु जस्तो लागेको छ । अस्पताल जाऊँ खर्च छैन । रोग लिएर घर जान सक्दिन । ‘खर्च न पर्च, बाटैमा मर्छ’ भन्या जस्तो हुन्छ ।

दसैँ आउन थाल्यो अलि अलि पैसा कमाउन पाए, खर्च हुन्छ भनेर आएको त यस्तो हालत भयो ।

धन्न मैले प्रदीप सर र नरोत्तम सरको सहयोगमा आज नै सडकबाट अस्पताल जान पाउने भएँ । सायद अब बाच्छु होला । उहाँहरूलाई धन्यवाद !

(यो कथा २५ असोजमा लामासँग बत्तिस पुतली स्थित सडक पेटीमै रहेको अवस्थामा सागर चन्दले गरेको कुराकानीमा आधारित भएर लेखिएको हो  । उनलाई सोही दिन बाग्मती प्रदेश सभा सदस्य नरोत्तम वैद्यसँग र प्रदीप घिमिरेको सहयोगमा दह चोक स्थित मनमोहन अस्पतालमाको आइसोलेसनमा पठाइयो । अहिले सङ्क्रमण मुक्त भएर अहिले उनी बारा स्थित आफ्नै घरमा छन् ।)

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Sliding Sidebar

“तन्नेरी चासो” युवाहरुले समाज वा देशका बारेमा आफूलाई लागेका वा देखेका कुराहरु विश्लेषण गर्दै आफ्नो विचार अभिव्यक्त गर्ने साझा मञ्च हो । यसको प्रमुख उद्देश्य राजनीतिक तथा सार्वजनिक निकायहरूको निगरानी, सामाजिक तथा राजनीतिक विषयहरुमा तार्किक बहस र युवासँग प्रत्यक्ष सरोकार राख्ने नीतिगत सवालहरूमा विश्लेषण तथा छलफल गर्ने रहिआएको छ ।