दूर दराजका स्वास्थ्यकर्मीलाई पर्याप्त तालिम भएन

भारत र अन्य देशमा रहेका नेपालीहरू घर फर्केसँगै उनीहरूलाई क्वारेन्टाईनमा राख्न थालियो । क्वारेन्टाईनमा राखिएका नेपालीहरूको स्वास्थ्य अवस्था चेक, जाँच गर्न हामी नियमित रूपमा क्वारेन्टाईनमा जानुपर्थ्यो ।

११ जेठ देखि म नियमित जसो क्वारेन्टाईनमा पुगेर स्वास्थ्य परीक्षणको काम गर्थेँ । नियमित क्वरोन्टाईनमा गइरहनुपर्ने भएपछि स्वास्थ्य केन्द्रमा मैले नै म सहित अन्य स्टाफको आरडीटी परीक्षण गरेँ । अरू स्टाफको नेगेटिभ देखियो तर मेरो आरडीटी नतिजा भने शङ्कास्पद आयो ।

त्यसपछि मैले १ असार, २०७७ मा पीसीआर परीक्षणका लागि स्वाब दिएँ । स्वाब दिएपछि म नतिजा कुरेर घरमै बसेँ । स्वाब दिएको ९ दिनपछि ९ असारमा नतिजा आयो । नतिजामा मलाई सङ्क्रमण देखिएको पुष्टि भयो ।

असारमा रोपाइँको मौसम हो । परिवारका सबै मान्छे रोपाइँमा गएका थिए । म सङ्क्रमित भएको थाहा पाएपछि त उनीहरू रुँदै, कराउँदै काम छाडेर घरमा आए । चिन्ताले रोइरहेका परिवारका सबै सदस्यलाई मैले केही हुँदैन, निको हुन्छ भनेर सम्झाएँ ।

मलाई कुनै लक्षण देखिएको थिएन । त्यसैले मैले होम आइसोलेसनमा बस्न खोजेकी थिएँ । तर मलाई अस्पतालकै आइसोलेसनमा जानुपर्छ भनियो । लक्षण नभएरै सङ्क्रमण देखिएपछि मलाई एक छिन त अचम्म लागेको थियो । डर पनि लागेको थियो । तर लक्षण छैन, केही हुँदैन, निको भइन्छ भनेर आत्मबल बलियो बनाएँ । त्यसपछि म अस्पतालकै आइसोलेसनमा बस्नको लागि गएँ।

अस्पतालको आइसोलेसनमा बस्दा अलिक नराम्रो भने महसुस हुँदो रहेछ । त्यहाँ त पशु जस्तो या भनौँ  कैदी जस्तो  व्यवहार हुँदो रहेछ । हामीलाई बाहिरबाट ढोकामा ताल्चा लगाएर थुनिएको थियो । अनि पोलिथिनमा खाना दिइन्थ्यो । त्यहाँ बस्दा हामीलाई एक प्रकारले बाहिरिया जस्तो वा भनौँ न ठुलै पाप गरेको पापीजस्तो व्यवहार गरिन्थ्यो ।

म त स्वास्थ्य सेवा प्रदान गर्दा गर्दै सङ्क्रमित भएकी थिएँ । तर पनि मानिसहरूले भने सङ्क्रमितलाई हेला नै गर्दा रहेछन् ।  जसरी सङ्क्रमित भएको भए पनि के मतलब सङ्क्रमित हुनु ठुलो गुनाह हो जस्तो गरी हेर्दा पनि रहेछन् । तर मेरो मनमा भने हामी सङ्क्रमणको जोखिम मोलेर नखटिएको भए पो नराम्रो मान्नु भन्ने कुरा आउँथे । आफ्नो काममा होमिँदा सङ्क्रमित हुनु त सामान्य नै हो भनेर एक्लै चित्त बुझाउँथेँ । तर पनि फेरि मनमा हामीले हाम्रो जीवन नै दाउमा राखेर काम गरेर सङ्क्रमित हुँदा पनि किन हामीलाई राम्रो व्यवहार गरिएन भन्ने कुराचैं मनमा आइरह्यो ।

एउटा कोठामा हामी तीन जना सङ्क्रमित बसेका थियौँ । त्यो बेला आइसोलेसनमा रहेका अरूहरू परिवारको फोन आउँदा रुन्थे । के हुने हो ? कसो हुने हो भन्दै डराउँथे । म आफै सङ्क्रमित भए पनि म उनीहरूलाई केही हुँदैन । यसरी चिन्ता गर्नु हुँदैन । मन बलियो बनाउनुपर्छ भनेर हौस्याउँथे । किनकि मलाई थाहा थियो सङ्क्रमण हुँदैमा मानिसको मृत्यु हुँदैन भनेर ।

आइसोलेसनमा लक्षण देखिएका नदेखिएका सबैलाई एउटै कोठामा राखिएको थियो । शौचालय एउटै थियो । यसले गर्दा लक्षण नदेखिएका व्यक्तिलाई पनि गम्भीर प्रकारको सङ्क्रमण हुन्छ कि भन्ने चिन्ता भने मनमा हुने नै भयो ।

यसरी म सङ्क्रमित भएर अस्पतालमा बसिरहँदा मेरो परिवारलाई भने म सङ्क्रमित भएकै कारण अप्ठ्यारो भयो । म सङ्क्रमित भएकै कारण गाउँले र छरछिमेकले रोपाइँमा मेरो परिवारलाई सहयोग गरेनन् । समाजमा मेरो कुरा काटे । मेरो परिवारका मानिस पनि सङ्क्रमित छन् भनेर हल्ला फैलाए । अन्ततः मेरो परिवारलाई निषेध जस्तै गरे । म र मेरो परिवारलाई विभेद गरे । तर जसले म र मेरो परिवारलाई छि छि दुरदुरको व्यवहार गरे । उनीहरूले यो सत्य कसरी भुल्न सकेका होलान् म उनीहरूकै सन्तान वा आफन्तलाई क्वारेन्टाईनमा जाँच गर्दा सङ्क्रमित भएकी हुँ भन्ने । मलाई अझै पनि लाग्छ मानिसहरू किन त्यस्ता भएका होलान् । हामी स्वास्थ्यकर्मीहरू तपाईँहरूकै उपचार गर्ने क्रममा सङ्क्रमित भएका हौँ । किन यो कुरा भुलेर मानिसहरू सङ्क्रमित स्वास्थ्यकर्मीहरू र उनीहरूको परिवारलाई दुर्व्यवहार गर्न अघि सर्छन् होला । सङ्क्रमित व्यक्ति मानिसक, मनोवैज्ञानिक रूपमा स्वास्थ्य भएन भने शारीरिक रूपमा पनि स्वास्थ्य हुन सक्दैन । अनि मानिस मानसिक तथा शारीरिक रूपमा मानिस कमजोर भयो भने रोगसँग लड्न सक्दैन । त्यसैले धेरैजसो सङ्क्रमितहरू यही तनावका कारण गम्भीर सङ्क्रमणको सिकार भएका छन् । र कतिपय त मरेका पनि छन् ।

समाज, छरछिमेक, साथीभाइले अपमानजनक व्यवहार गर्दा निकै ठुलो मानिसक तनावको सामना गर्नुपर्दो रहेछ । त्यस्तो तनाव नचाहँदा नचाहँदै मैले पनि भोग्नु पर्‍यो तर यही अवधिमा मेरो सिनियर डाक्टर, नर्सहरूले भने मेरो हौसला बढाउन सहयोग गर्नुभयो । उहाँहरूले दैनिक जसो फोन गरेर मेरो आत्मविश्वासमा ऊर्जा थप्नुभयो । त्यसले पनि शरीरमा छुट्टै ऊर्जा दिने काम गर्थ्यो ।

१४ दिनको आइसोलेसन बसाइँपछि १५ औँ दिनमा म सङ्क्रमण मुक्त भएर घर फर्के । तर अझै पनि स्वास्थ्यकर्मीलाई जोखिम नै छ । विशेष गरी दूर दराजमा काम गर्ने हामी जस्ता स्वास्थ्यकर्मीलाई कोभिडको विषयमा पर्याप्त तालिम छैन । सुरक्षा उपकरणको अभाव छ । मास्क, पन्जा पनि भनेको समयमा उपलब्ध हुँदैनन् । यसका बाबजुद पनि स्थानीय स्तरमा हामी खटिएका छौँ । र निरन्तर खटिन्छौँ पनि । तर कोही पनि सङ्क्रमित हुँदैमा विभेद भने पटक्कै नगरौँ । झन् स्वास्थ्यकर्मी त तपाईँहरूको जीवन जोगाउन आफ्नै जीवन दाउमा राखिरहेका छन् त्यसैले हेला र अपमान नगरौँ ।

यो कथा सुशीला बोहोरासंग गरिएको कुराकानीमा आधारित भएर लेखिएको हो ।

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Sliding Sidebar

“तन्नेरी चासो” युवाहरुले समाज वा देशका बारेमा आफूलाई लागेका वा देखेका कुराहरु विश्लेषण गर्दै आफ्नो विचार अभिव्यक्त गर्ने साझा मञ्च हो । यसको प्रमुख उद्देश्य राजनीतिक तथा सार्वजनिक निकायहरूको निगरानी, सामाजिक तथा राजनीतिक विषयहरुमा तार्किक बहस र युवासँग प्रत्यक्ष सरोकार राख्ने नीतिगत सवालहरूमा विश्लेषण तथा छलफल गर्ने रहिआएको छ ।