कहिले लखेट्ने हुन् थाहा छैन

कहिले लखेट्ने हुन् थाहा छैन

कर्णाली प्रदेशको मुख्य नाका बबईमा राखिएको हेल्थ डेस्कमा कार्यरत छु । यहाँ काम गर्न सहज छैन । कोरोनाको डर छ । यो ठाउँ मेरा लागि नयाँ छ । काम गर्ने ठाउँमा बस्न खानका लागि संघर्ष गर्नुपर्छ । यस्ता कुराले म र मेरो टिमलाई यो डेस्कमा बस्न अप्ठ्यारो पारेको छ ।

सुरुमा त परिस्थिति ठिकै थियो । नेपालमा कोरोना संक्रमण देखिएको थिएन । गाडीहरूको लर्को हुन्थ्यो । सुरक्षाकर्मी र हामी स्वास्थ्यकर्मीको समन्वयमा सबै यात्रीको तापक्रम नापेर पठाउथ्यौं । यो प्रक्रिया हालसम्म पनि चलिरहेकै छ । जाँच गराउन आएका हरेक मानिसका कुरा सुनेको छु मैले । कसैले ‘आहा ! गजब नेपालको स्वास्थ्य प्रणाली कति राम्रो’ भनेर आफू नेपाली भएकोमा गर्व गर्थे । कतिले जाँच गर्ने कामलाई ‘कहीँ नभको जात्रा हाँडीगाउँमा’ भन्थे ।

बुझ्ने जतिलाई त बुझायौ । नबुझेझैं गर्नेलाई पनि बुझाउने भरपूर कोसिस गरिरह्यौँ । पछि बिस्तारै मानिसहरूले पनि जाँचलाई सकारात्मक तरिकाले लिन थाले । पैलेपैले गाह्रो हुन्थ्यो, भीडभाड हुन्थ्यो, सयौं गाडी आउँथे तर लकडाउन भइसकेपछि गाडी छिटफुट मात्र आउन थाले । त्यसपछि भीड त घट्यो तर संक्रमणको डर भने बढ्दै गयो ।

लकडाउनका बीचमा पनि पैदलयात्रीहरू थुप्रै आउन थाले, कैयौं दिन हिँडेर बल्लतल्ल बबई आइपुगेको सुनाउँथे उनीहरू । आउनेमा धेरैजसो बाहिरका जिल्लामा पढ्न तथा काम गर्न गएकाहरू थिए । तिनीहरूमध्ये धेरैजसो जवानै थिए । कहिले बूढापाका स्याँस्याँ र फ्याँफ्याँ गर्दै आइपुग्थे । कहिले आमाहरू दूधे बालक तार्दै आइपुग्थे आँधीहुरी र औधी बर्सातका बीचमा पनि । उनीहरूको अवस्था साँच्चिकै दयनीय थियो । उनीहरूको पीडालाई व्यक्त गर्न सक्दिनँ म ।

यो अवस्थामा राज्य संयन्त्रबाट कुनै पहल नभएपछि हामीले आफूले सक्ने सहयोग गर्थ्यौं । पानी चाउचाउभन्दा बढी कुरा बन्दोबस्त गर्न हाम्रो हैसियतले भ्याउँदैनथ्यो । हामी स्वास्थ्यकर्मीका लागि भनेर बनाएको टेन्टमा आफू नबसी नसुती भए पनि उहाँहरूलाई सुत्ने मेलोमेसो मिलाउथ्यौँ । पछि हामीले सरकारलाई हारगुहार गरेपछि चाहिँ दालभात जुटेको थियो ।

कोरोनाले गर्दा उत्पन्न मानसिक त्रास घटाउन हामी कहिले क्याम्प फायर गर्थ्यौं त कहिले नाचगान गर्थ्यौं । कहिले बबई डाइभर्सनतिर घुम्न जान्थ्यौँ त कहिले पौडी खेल्न । कहिले क्यारेम खेल्थ्यौँ त कहिले ब्याडमिन्टन । कहिले मोटिभेसनल पुस्तक पढ्थ्यौँ । कहिले त जिम गर्थ्यौं । यी कामले आफूमा ऊर्जा थपिएझैँ हुन्थ्यो ।

समय बित्दै जाँदा नेपालगन्जमा पनि कोरोना संक्रमण देखिन थाल्यो । सो अवस्थामा कर्णाली प्रदेशले नाका सिलबन्दी गर्‍यो । यसको भयानक असर हामी स्वास्थ्यकर्मीमा देखिन थाल्यो । हामीले हेल्थ डेस्क कर्णाली प्रदेश पुलवारि राखी काम गरिरहेका थियौं । हाम्रो बसाइ भने पुलपारिको प्रदेश न. ५ को बर्दिया जिल्लामा थियो । त्यहाँका मानिसले हामीलाई पुलमा रोक्ने, जिस्काउने र धम्काउने गर्न थाले । हामी अहिले बस्न त सोही ठाउँमा बसेका छौँ तर हाम्रो सुरक्षाको ग्यारेन्टी छैन । झोलीझाम्टा जिम्मा लाएर कहिले लखेट्ने हुन थाहा छैन ।

स्वास्थ्य परीक्षण गर्न फिल्डमा खटिएका हामी स्वास्थ्यकर्मीले खान बस्नलाई बार्गेनिङ गर्नुपरेको छ । बबईको हालखबर के छ भनेर धेरैले सोधिरहनुहुन्थ्यो । उहाँहरूको प्रश्न अनुत्तरित नै हुन सक्छ । यो वृतान्त यहाँ प्रस्तुत गरिरहँदा मेरो दिमागमा केही प्रश्न आएका छन् ।

स्वास्थ्यकर्मी र सुरक्षाकर्मी दुवै जनसेवामा लागेका हुन् भने उनीहरूलाई आफूलाई पायक पर्ने ठाँउमा रहने अधिकार नहोला र !

उनीहरूको नराम्रो व्यवहारले हामीलाई सकस भएको छ । यो अमानवीय र अनैतिक काम होइन र ? लगभग दुई महिना हुन लागिसक्दा पनि हामी स्वास्थ्यकर्मीलाई चाहिने अत्यावश्यक सामान इन्फ्रारेड थर्मोमिटर र सुरक्षाकवच (मास्क, पन्जा, सेनिटाइजर र पीपीई) पर्याप्त मात्र छैनन् । यसले गर्दा काम गर्न कठिन हुन्छ तैपनि हामीले जेनतेन काम गरेका छौँ । यस्तो अवस्थामा, कर्णालीको प्रवेशद्वारमा रहेको यो हेल्थ डेस्कमा हामीले अझै कति महिना बिताउनुपर्ने हो थाहा छैन ।


यो कथा जिवानन्द पाण्डेसँग गरिएको कुराकानीका आधारमा दिनेश गौतमले लेख्नुभएको हो ।

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Sliding Sidebar

“तन्नेरी चासो” युवाहरुले समाज वा देशका बारेमा आफूलाई लागेका वा देखेका कुराहरु विश्लेषण गर्दै आफ्नो विचार अभिव्यक्त गर्ने साझा मञ्च हो । यसको प्रमुख उद्देश्य राजनीतिक तथा सार्वजनिक निकायहरूको निगरानी, सामाजिक तथा राजनीतिक विषयहरुमा तार्किक बहस र युवासँग प्रत्यक्ष सरोकार राख्ने नीतिगत सवालहरूमा विश्लेषण तथा छलफल गर्ने रहिआएको छ ।