बाहिर निस्कौँ कोरोना, घर बसौँ भोक

कोरोना आउँदा पनि नआउँदा पनि हामी मजदुरी गरेर खानेहरुको अवस्था त्यस्तो धेरै फरक भएको मैले महसुस गरेको छैन । मजदुरी गरेर खाने हिसाबले मात्र पनि होइन हामी गरिब दलित भएर जन्मनुको पीडा यो कोरोनाको पीडाभन्दा धेरै ठूलो छ । कोरोनाले गर्दा मानिसले पालना गर्नुपरेको सामाजिक दूरी पालना गर्ने नियम हामीलाई जन्मजातै उपहारमा आएको हो । हामीलाई यो समाजले, यो राज्यले जहिले पनि टाढै राख्यो । आफ्नो नजिक आउन कहिल्यै दिएन । हाम्रो गरिबीको भाइरस उनीहरूमा सर्छ भनेर हो या अरू कुनै कारणले हो उनीहरु नै जानून् । सामाजिक दूरीले कोरोनाबाट त जोगाउला तर राज्य र समाजले हामीसँग दूरी कायम गरेर हामीलाई मानिसका रूपमा गर्नुपर्ने व्यवहार गरेनन् । यसले गर्दा हाम्रो मनमा धेरै रिस भरिएको छ । यस्तो व्यवहार सम्झँदा मलाई कोरोनासँग भन्दा पनि धेरै रिस उनीहरुसँग उठ्छ ।

घरबारविहीन, जमिनविहीन भएर जन्मिएका हामीले के नै सपना देख्छौँ जसलाई यो कोरोनाले असर गरोस् । धन्न धुर्मुस सुन्तलीले हाम्रो पीडा बुझेर एउटा घर बनाइदिए र पक्का घरसम्म छ है भन्न पाएको छु । अहिले म उनै धुर्मुस सुन्तली फाउन्डेसन द्वारा बनेको एकीकृत नमुना मुसहर बस्तीको घर न. १८ मा बस्छु । ठ्याक्कै यही काम भन्ने छैन तर मजदुरी गर्छु । पढेलेखेको भए राम्रो काम पाउँथेँ होला तर मेरो परिवारमा मेरो पुस्ताको कसैले पनि अहिलेसम्म पढेलेखेको छैन ।

मेरो ६ जनाको परिवार छ ।

लकडाउन भएपछि जिन्दगीमा पहिलेभन्दा अझ गाह्रो भएको छ । पहिला काम पाउन अलिक सजिलो हुन्थ्यो अहिले धेरै गाह्रो । हामी मजदुरी गरेर बिहान बेलुकाको छाक टार्ने मान्छे । कुनै निश्चित काम हुँदैन । अहिले कोरोनाको कारण देखाएर काम सजिलै पाइँदैन । बाहिर जाँदा साहुहरुले ‘तिमीहरुलाई कोरोना छ कि’ भनेर शंका गरी बाटोबाटै फर्काईदिन्छन् । हामी मजदुरी गरेर खाने मान्छे । बाहिर गए कोरोनाले मार्ला भन्ने डर घरमा बसे भोकले मार्ने डर । भगवान् कस्तो डरलाग्दो समय आयो । काम पाएँ भने एक दिनमा जसोतसो ३०० देखि ४०० रुपैयाँ कमाउँछु । तर त्यतिले यो महँगीमा परिवार चलाउन हम्मेहम्मे हुन्छ । कहिलेकाहीँ खाने कुरा हुँदैन घरमा । मन साह्रै रुन्छ । ठूला मान्छे त जसोतसो सहन्छौँ बच्चाहरुको बिजोग हुन्छ । तैपनि के गर्नु भगवान्‌ले दिएको जीवन जसोतसो बाँच्नै पर्‍यो भनेर चित्त बुझाउँछु । गाह्रो छ हामी गरिबहरुलाई, धेरै गाह्रो छ ।

घर पो अरूले बनाइदियो आफ्नो जिन्दगी आफैले चलाउनुपर्‍यो भन्ने लाग्यो । केही सयको लागि मजदुरी गरेर नेपालमै के बस्नु भनेर विदेशमा मजदुरी गर्न जानुपर्‍यो भन्ने ठानेँ । त्यहाँ जे भए पनि हजार रुपैयाँ त कमाइन्छ भनेर विदेश जाने सुर गरें । विदेश जान्छु पैसा कमाएर आफ्नो परिवारमा सुधार ल्याउँछु र खुसीसाथ जीवन जिउँछु भनेर सपना देखेको थिएँ । आफू अशिक्षित भएर साह्रै दु:ख भयो, छोराहरु रोहण र ब्रह्मदेवलाई बोर्डिङ स्कुल पढाउँछु भन्ने ठूलो सपना देखेको थिएँ । तर कोरोनाले भन्ने कि भाग्यले सबै सपना अधुरै हुने भयो । कोरोनाले जिउने आधार नै खोसिसक्यो । एक लाख ऋण लिएको थिएँ एजेन्टलाई बुझाउन । जाने दिन कुर्दा कुर्दा कोरोना आइहाल्यो । अहिले त्यही ऋण र ब्याजको चिन्ताले जिन्दगी झन् गाह्रो भएको छ । दिनको दुई छाक खान त धौधौ पर्नेले त्यत्रो ब्याज र ऋण कसरी तिर्ने बडो तनाव छ । लकडाउनको दिन थपिन्छ, ब्याजको पैसा थपिन्छ तर गरिबको सुखको दिन नथपिदो रहेछ । बडो पिर लाग्छ । साह्रै अभागी भइयो जस्तो लाग्छ ।

हामी गरिबका साथमा कोही हुँदैन न राज्य न भगवान् । यत्ति थाहा छ हामीले हाम्रो जीवनमा आइपर्ने अप्ठ्यारासँग आफै लड्नुपर्छ । लकडाउन खुलेपछि सबै ठीक भइहाल्छ भनेर केही झिनो आशामै लकडाउनका दिन बिताउँदैछु । कोरोना लागेर राजु सदाले जसरी मर्नु नपरोस् । यत्ति प्रार्थना छ । राज्यले हामीलाई जनता नै होइन जस्तो व्यवहार गरे पनि अब जे पर्लापर्ला कोरोनासँगै हिंड्छु र जीवन जितेर अरूका लागि स-साना लागे पनि आफ्ना लागि ठूला सपना पूरा गर्छु । हिम्मत हारेर जिन्दगी बाँच्न छोड्नु भएन नि ।

 यो कथा राम एकबाल सदा संग गरिएको कुराकानीमा रहेर मंजयले तयार गर्नु भएको हो ।

Leave a reply:

Your email address will not be published.

Site Footer

Sliding Sidebar

“तन्नेरी चासो” युवाहरुले समाज वा देशका बारेमा आफूलाई लागेका वा देखेका कुराहरु विश्लेषण गर्दै आफ्नो विचार अभिव्यक्त गर्ने साझा मञ्च हो । यसको प्रमुख उद्देश्य राजनीतिक तथा सार्वजनिक निकायहरूको निगरानी, सामाजिक तथा राजनीतिक विषयहरुमा तार्किक बहस र युवासँग प्रत्यक्ष सरोकार राख्ने नीतिगत सवालहरूमा विश्लेषण तथा छलफल गर्ने रहिआएको छ ।